Αναγέννηση & Πρώιμη Νεωτερικότητα

Η περίοδος της Αναγέννησης και της Πρώιμης Νεωτερικότητας (15ος–17ος αι.) σηματοδοτεί μια βαθιά αλλαγή στο ευρωπαϊκό πνεύμα και την αντίληψη του κόσμου. Με αφετηρία την Ιταλία, αναβίωσαν οι κλασικές αξίες της αρχαιότητας, η ανθρωπιστική σκέψη και η παρατήρηση της φύσης. Η τέχνη έγινε μέσο έκφρασης του ανθρώπινου ιδανικού και της ατομικότητας, με έργα των Λεονάρντο ντα Βίντσι και Μιχαήλ Άγγελου να αποτυπώνουν το ύψος της ανθρώπινης δημιουργίας. Στην φιλοσοφία και τις επιστήμες, διαμορφώθηκαν οι βάσεις της εμπειρικής μεθόδου, με τον Φράνσις Μπέικον να τονίζει τον πειραματισμό και τον Καρτέσιο τον ρόλο του ορθού λόγου. Η εφεύρεση της τυπογραφίας ενίσχυσε τη διάδοση των ιδεών, προωθώντας την πνευματική ανεξαρτησία και την αμφισβήτηση αυθεντιών. Ο Μαρτίνος Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση ανέδειξαν το αίτημα για ατομική συνείδηση και πνευματική ελευθερία. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την μετάβαση από τη θεοκρατία και τον μεσαιωνικό συλλογισμό σε μια νέα εποχή λογικής, επιστημονικής περιέργειας και αναζήτησης της αλήθειας.