Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία (6ος–4ος αι. π.Χ.) αποτελεί το θεμέλιο της δυτικής σκέψης, καθώς σε αυτήν διαμορφώθηκαν οι βασικές έννοιες του όντος, της γνώσης, της ηθικής και της πολιτικής. Ξεκινώντας με τους Προσωκρατικούς, όπως ο Θαλής, ο Ηράκλειτος και ο Αναξίμανδρος, η φιλοσοφία αναζητούσε τη φύση της πραγματικότητας και τις αρχές του κόσμου. Ο Πυθαγόρας εισήγαγε την αριθμητική αρμονία και την ψυχή, ενώ ο Παρμενίδης και ο Εμπεδοκλής διαμόρφωσαν απόψεις για την αμεταβλητότητα ή την σύνθεση των όντων.\nΗ Σοφιστική περίοδος έφερε προβληματισμούς για τη γλώσσα, τη σχετικότητα της αλήθειας και τη δύναμη του λόγου, με τον Πρωταγόρα και τον Γοργία να προκαλούν τον ηθικό στοχασμό. Στον 5ο και 4ο αιώνα, ο Σωκράτης εστίασε στην αυτογνωσία, την ηθική αρετή και τον διάλογο. Ο Πλάτων, μαθητής του, θεμελίωσε την θεωρία των Ιδεών, την πολιτεία και την μεταφυσική της ψυχής. Ο Αριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα, ανέπτυξε ένα εμπειρικό και συστηματικό σύστημα σκέψης για τη λογική, την ηθική, τη φυσική και την πολιτική. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την μετάβαση από την μυθική κοσμολογία στον ορθό λόγο και την κριτική διερεύνηση του κόσμου, της ύπαρξης και του ανθρώπου.