Γερμανικός Ιδεαλισμός

Γερμανικός Ιδεαλισμός

Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε

Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε

Σχολή: Γερμανικός Ιδεαλισμός

Περίοδος: Διαφωτισμός & Κλασική Νεωτερικότητα (18ος–19ος αι.)

Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός είναι φιλοσοφικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στη Γερμανία από τα τέλη του 18ου έως τα μέσα του 19ου αιώνα, με θεμελιωτές τον Immanuel Kant, τον Johann Gottlieb Fichte, τον Friedrich Schelling και τον Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Βασική του θέση είναι ότι η πραγματικότητα είναι νοητική ή πνευματική και ότι η γνώση δεν προέρχεται απλώς από την εμπειρία, αλλά από τη δραστηριότητα του νου που οργανώνει την εμπειρία. Ο Kant εισήγαγε τον «κριτικό» ή «υπερβατικό» ιδεαλισμό, υποστηρίζοντας ότι η γνώση διαμορφώνεται από τις κατηγορίες του νου και όχι από τα πράγματα καθαυτά. Ο Fichte προχώρησε σε πιο ριζοσπαστική θέση, θεωρώντας ότι το «Εγώ» δημιουργεί την πραγματικότητα. Ο Schelling πρότεινε την ενότητα υποκειμένου και αντικειμένου, ενώ ο Hegel ανέπτυξε τη διαλεκτική μέθοδο, όπου η ιστορία και η σκέψη εξελίσσονται μέσω αντιθέσεων και συνθέσεων προς την απόλυτη γνώση. Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός επηρέασε βαθιά τη μεταφυσική, την ηθική, την αισθητική και την πολιτική φιλοσοφία, καθώς και μεταγενέστερα ρεύματα όπως ο Υπαρξισμός και η Κριτική Θεωρία