Ελεατική Σχολή

Ελεατική Σχολή

Ζήνων

Ζήνων

Σχολή: Ελεατική Σχολή

Περίοδος: Ρωμαϊκή Εποχή & Ελληνορωμαϊκή Σκέψη (3ος π.Χ.–4ος μ.Χ.)

Η Ελεατική Σχολή ήταν φιλοσοφικό ρεύμα της αρχαίας Ελλάδας που αναπτύχθηκε στην πόλη Ελέα της Μεγάλης Ελλάδας (σημερινή Ιταλία) τον 5ο αιώνα π.Χ. Ιδρυτής της θεωρείται ο Παρμενίδης, ενώ σημαντικοί εκπρόσωποι ήταν ο Ζήνων ο Ελεάτης και ο Μελίσσου ο Σάμιος. Οι Ελεάτες υποστήριζαν ότι η πραγματικότητα είναι μία, αμετάβλητη και αιώνια, απορρίπτοντας την εμπειρική αντίληψη της πολλαπλότητας και της αλλαγής. Σύμφωνα με τον Παρμενίδη, μόνο το «είναι» υπάρχει, ενώ το «μη-είναι» δεν μπορεί ούτε να νοηθεί ούτε να ειπωθεί. Ο Ζήνων ανέπτυξε παράδοξα (όπως του Αχιλλέα και της χελώνας) για να αποδείξει ότι η κίνηση είναι λογικά αδύνατη. Ο Μελίσσου επέκτεινε τη θεωρία, υποστηρίζοντας ότι το «είναι» είναι άπειρο και άτμητο. Η Ελεατική Σχολή άσκησε βαθιά επίδραση στη μεταφυσική και την οντολογία, θέτοντας τις βάσεις για τη φιλοσοφική σκέψη περί ύπαρξης και λογικής.