Νέα Κριτική

Νέα Κριτική

Μάρσαλ ΜακΛούαν

Μάρσαλ ΜακΛούαν

Σχολή: Νέα Κριτική

Περίοδος: Μεταμοντέρνα & Ενεργή Φιλοσοφία Πράξης (20ός–21ος αι.)

Η Νέα Κριτική (New Criticism) είναι λογοτεχνική θεωρία που αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α. μετά τη δεκαετία του 1930 και εστιάζει αποκλειστικά στο ίδιο το λογοτεχνικό κείμενο, αντιμετωπίζοντάς το ως αυτόνομη και οργανικά ενιαία δημιουργία. Οι νεοκριτικοί απορρίπτουν την ανάλυση που βασίζεται στη βιογραφία του συγγραφέα, στις ιστορικές συνθήκες ή στα συναισθήματα του αναγνώστη, θεωρώντας αυτές τις προσεγγίσεις ως πλάνες: genetic fallacy, intentional fallacy και affective fallacy αντίστοιχα. Αντ’ αυτών, προτείνουν τη μέθοδο του close reading, δηλαδή την ενδελεχή μελέτη των μορφικών και γλωσσικών στοιχείων του κειμένου, όπως οι μεταφορές, οι αντιθέσεις, η αμφισημία και το εικονοποιητικό σύστημα. Θεμελιωτής της θεωρίας θεωρείται ο I.A. Richards, ενώ σημαντικοί εκπρόσωποι είναι οι J.C. Ransom, C. Brooks, A. Tate και W.K. Wimsatt. Η Νέα Κριτική επηρέασε βαθιά τη διδασκαλία της λογοτεχνίας και την αισθητική θεωρία, προωθώντας μια αντικειμενική και αυστηρά κειμενοκεντρική προσέγγιση.