Ωφελιμισμός

Ωφελιμισμός

Πίτερ Σίνγκερ

Πίτερ Σίνγκερ

Σχολή: Ωφελιμισμός

Περίοδος: Μεταμοντέρνα & Ενεργή Φιλοσοφία Πράξης (20ός–21ος αι.)

Ο Ωφελιμισμός είναι ηθική θεωρία που υποστηρίζει ότι μια πράξη είναι σωστή όταν προάγει τη μέγιστη ευτυχία ή ωφέλεια για τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων. Ιδρυτές του θεωρούνται ο Jeremy Bentham και ο John Stuart Mill, οι οποίοι διαμόρφωσαν τον Ωφελιμισμό ως μορφή συνεπειοκρατίας, δηλαδή θεωρίας που αξιολογεί τις πράξεις με βάση τις συνέπειές τους. Ο Bentham πρότεινε την αρχή της «μέγιστης ευτυχίας» και ανέπτυξε τον ηδονιστικό λογισμό, ενώ ο Mill τόνισε την ποιότητα των απολαύσεων, όχι μόνο την ποσότητα. Υπάρχουν δύο βασικές μορφές: ο πραξιακός ωφελιμισμός, που εξετάζει κάθε πράξη ξεχωριστά, και ο κανονιστικός ωφελιμισμός, που αξιολογεί πράξεις βάσει γενικών κανόνων που προάγουν την ευτυχία. Ο Ωφελιμισμός έχει εφαρμογές στην πολιτική, την οικονομία, την ηθική και τη νομοθεσία, αλλά έχει δεχθεί κριτική για την πιθανή παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων στο όνομα του συλλογικού καλού. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μία από τις πιο επιδραστικές θεωρίες στην ιστορία της ηθικής φιλοσοφίας.