Αγαπητοί φίλοι, ας ταξιδέψουμε νοερά στην Ρωμαϊκή Εποχή, μια περίοδο όπου η φιλοσοφία δεν ήταν απλά θεωρία, αλλά *τέχνη του βίου*. Η Ελληνορωμαϊκή σκέψη, από τον 3ο π.Χ. έως τον 4ο μ.Χ., πήρε τις βαθιές ρίζες της ελληνικής σοφίας και τις φύτεψε στο έδαφος της ρωμαϊκής πραγματικότητας, δίνοντάς τους έναν νέο, πρακτικό προσανατολισμό.

Σκεφτείτε τον Σενέκα, τον Επίκτητο, τον Μάρκο Αυρήλιο – όχι απλώς στοχαστές, αλλά οδηγοί στην καθημερινότητα. Μέσα από τον Στωικισμό, μας δίδαξαν την εσωτερική ανθεκτικότητα, την αποδοχή του αναπόφευκτου και την εστίαση σε όσα μπορούμε να ελέγξουμε: τις σκέψεις και τις πράξεις μας. Δεν ήταν τυχαίοι αυτοί οι “φιλόσοφοι αυτοκράτορες” και οι δάσκαλοι τους.

Ή τους Επικούρειους, που αναζητούσαν την αταραξία και την ευδαιμονία μέσα από την απλότητα, την φιλία και την αποφυγή του πόνου. Αυτοί οι φιλόσοφοι δεν έγραφαν για ένα κλειστό κύκλο, αλλά για κάθε άνθρωπο που πάλευε με τις προκλήσεις της ζωής, της αυτοκρατορίας, της μοίρας.

Η κληρονομιά τους; Ένας φάρος πρακτικής σοφίας, ένα κάλεσμα να χτίσουμε το εσωτερικό μας φρούριο απέναντι στις εξωτερικές αναταραχές. Μια υπενθύμιση ότι η αληθινή δύναμη πηγάζει από την καλλιέργεια του εαυτού μας. Μια σκέψη για σήμερα!