Φανταστείτε μια εποχή όπου οι παλιές βεβαιότητες κατέρρεαν και ο κόσμος μεταμορφωνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αυτός ήταν ο καμβάς για τους φιλοσόφους του τέλους του 19ου και του 20ού αιώνα.

Από τον Νίτσε που διακήρυξε τον «θάνατο του Θεού», μέχρι τον Χάιντεγκερ που ερεύνησε το «Είναι» και τον Σαρτρ που υπερασπίστηκε τη ριζική ελευθερία, αυτή η περίοδος γέννησε στοχαστές που τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα το υπαρξιακό κενό, την πολυπλοκότητα της γλώσσας (όπως ο Βιτγκενστάιν) και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής.

Δεν προσέφεραν εύκολες απαντήσεις, αλλά μας εξόπλισαν με νέα εργαλεία για να θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις, να αναζητούμε το νόημα σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται. Οι ρήσεις τους δεν είναι απλά λόγια· είναι φάροι σε θυελλώδεις καιρούς – και επίκαιροι όσο ποτέ. Μας καλούν να σκεφτούμε, να αμφισβητήσουμε και να ορίσουμε τη δική μας θέση στον κόσμο.