Η Αναγέννηση και η Πρώιμη Νεωτερικότητα (15ος-17ος αι.) δεν ήταν απλώς μια εποχή. Ήταν ένα πνευματικό ξύπνημα, μια τολμηρή αναγέννηση της σκέψης που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.

Οι φιλόσοφοι της εποχής αυτής, από τον Έρασμο και τον Μονταίνιο μέχρι τον Μπέικον και τον Ντεκάρτ, έστρεψαν το βλέμμα από τον ουρανό στη Γη, από τη θεολογία στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος βρέθηκε στο επίκεντρο, με τις δυνατότητές, τη λογική και την εμπειρία του να αποκτούν πρωταρχική σημασία. Αμφισβήτησαν δογματισμούς αιώνων, προέταξαν τη λογική, την εμπειρία και την ανεξάρτητη σκέψη ως εργαλεία για την κατανόηση της πραγματικότητας.

Δεν φοβήθηκαν να σπάσουν αλυσίδες, αναζητώντας νέους τρόπους κατανόησης του κόσμου και του εαυτού μας. Αυτή η περίοδος έθεσε τα θεμέλια για ό,τι αργότερα ονομάσαμε ‘νεωτερική σκέψη’ – μια κληρονομιά που μας καλεί ακόμα να σκεφτόμαστε κριτικά και να αμφισβητούμε, αναζητώντας τη δική μας αλήθεια.