Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η σύγχρονη φιλοσοφία (τέλη 19ου-20ός αι.) μοιάζει τόσο «προσωπική»; Οι στοχαστές αυτής της περιόδου κατέβασαν τη σκέψη από τους ουρανούς και την τοποθέτησαν στο κέντρο της καθημερινής μας αγωνίας.

Ο Νίτσε μας προκάλεσε να γίνουμε οι δημιουργοί των δικών μας αξιών. Ο Βιτγκενστάιν μας έδειξε ότι τα όρια του κόσμου μας είναι τα όρια της γλώσσας μας. Και οι υπαρξιστές, όπως ο Σαρτρ και ο Καμύ, μας θύμισαν ότι η ελευθερία δεν είναι δώρο, αλλά μια ευθύνη που κουβαλάμε κάθε στιγμή.

Η φιλοσοφία αυτής της εποχής δεν αναζητά πια μια «απόλυτη αλήθεια» εκεί έξω. Αναζητά το νόημα που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στη ζωή μας. Μας καλεί να δούμε τον κόσμο όχι ως θεατές, αλλά ως πρωταγωνιστές.

Εσείς, σε ποιο ερώτημα της σύγχρονης σκέψης βρίσκετε τον εαυτό σας;