Φανταστείτε τον κόσμο ως έναν κοιμώμενο γίγαντα που ξαφνικά ανοίγει τα μάτια του. Αυτό συνέβη μεταξύ 15ου και 17ου αιώνα. Στην Αναγέννηση και την Πρώιμη Νεωτερικότητα, η φιλοσοφία έπαψε να κοιτάζει μόνο τον ουρανό και άρχισε να αναζητά απαντήσεις μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.

Από την «Αξιοπρέπεια του Ανθρώπου» του Πίκο ντελλά Μιράντολα μέχρι το «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» του Καρτέσιου, συντελέστηκε μια σιωπηλή επανάσταση. Οι στοχαστές αυτής της εποχής μάς δίδαξαν ότι η λογική και η παρατήρηση είναι τα ισχυρότερα εργαλεία μας. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι ένας παθητικός θεατής της μοίρας του και έγινε ο αρχιτέκτονας της γνώσης του.

Αυτή η περίοδος μας κληροδότησε το θάρρος της αμφιβολίας. Μας έμαθε ότι η αλήθεια δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται. Σήμερα, κάθε φορά που εμπιστεύεστε την κρίση σας αντί για την τυφλή αυθεντία, τιμάτε εκείνους τους τολμηρούς πρωτοπόρους. Εσείς, πόσο συχνά τολμάτε να χρησιμοποιήσετε το δικό σας «φως» για να ερμηνεύσετε τον κόσμο;